Reisverslag Covid in Thailand. November 2020 - Maart 2022

In de fraaie reeks reisverslagen van o.a. Sumui ontbreekt de periode tussen maart 2020 en november 2021. Logisch want dit was Covid-Time en zowel Thailand als Nederland zaten een tijdlang potdicht. Ik zat zelf een groot deel van die tijd wel in Thailand en het was een hele vreemde periode.
Een verslag:
Lockdown

Begin maart 2020 vertrok ik zoals gewoonlijk vanuit Bangkok naar Nederland met de bedoeling ergens in juli weer terug te komen. Ik woon het grootste deel van het jaar in Thailand, maar breng het heetste seizoen liever in Nederland door. Er waren wat nieuwsberichten over een epidemie, maar daar besteedde ik weinig aandacht aan.
Twee weken later brak de pleuris uit, of liever gezegd Covid. Thailand ging dicht. Potdicht.
Daar zat ik dan. Mijn inkomen kwam voor het grootste deel uit een aandeel in een Beach Resort in het Zuiden. Dat ging acuut dicht en mijn inkomen stopte even acuut.
De volgende 6 maanden bleef Thailand dicht en werd de situatie in Nederland steeds slechter.
Deprimerend is zacht uitgedrukt. Alles geprobeerd, maar werkelijk geen schijn van kans naar Thailand af te reizen.
Pas in oktober begon er wat beweging in te komen. Lockdown had in Thailand goed gewerkt. Heel voorzichtig ging het land weer open en ik ging aan de slag met het verzamelen van de nodige documenten. Dat waren er nogal wat, een enorm gedoe, maar in ieder geval kon ik nu bewijzen dat ik geen last had van elefantiasis of krankzinnigheid.
Begin november was het zover. Hele map met gewaarmerkte documenten, vliegticket, hotel,14 dagen quarantaine, heel veel stempels). Over verlaten snelweg naar bijna verlaten Schiphol. Documenten controleren. Veel reizigers werden weggestuurd. De gelukkigen werden in een klein groepje naar het vliegtuig geëscorteerd. In Frankfurt wordt het ritueel herhaald. Uiteindelijk ongeveer 25 passagiers in de enorme Jumbo. In een opwelling betaal ik 100 Euro extra voor eerste klas. Vooruitziende blik: dit zou wel eens de allerlaatste keer kunnen zijn dat ik mij wat luxe kan veroorloven. In First class ben ik de enige passagier en heb zo dus mijn eigen persoonlijke stewardess. Daar zou ik makkelijk aan kunnen wennen.
Suvanabumi bij aankomst. Kruising tussen een ziekenhuis en een militaire oefening.
Iedereen wordt door in ruimtepakken gehulde Thai naar rijen ver uit elkaar staande stoelen gebracht. Papieren weer gecontroleerd, temperatuur opgenomen, vooral niet hoesten, begeleid door 2 bewakers door een gang geleid. Mag plaats nemen in een bestelwagen met afgeschermde bestuurdersplaats. Bij hotel aangekomen, papieren afgeven, zie geen mens, wordt door een lege gang geleid, deur open, ik naar binnen. Deur dicht. Hoera, ik ben in Thailand

Dank voor het compliment Samui69 (is dat een geboortejaar of een favoriete positie?) De situatie in Februari 2021 was slechter dan in November 2020. Het was de tweede lockdown en alles was weer dicht en extra verzekering was verplicht. Toch kan je juist dan leuke verassingen tegenkomen


Vervolg:
Daar zit ik dan. Kamer van 25 vierkante meter, TV met 50 kanalen waarvan 3 in beschaafde talen. Ik heb een moeilijk boek en een mondharmonica bij me, maar het komt er niet van. Een Thaise vriend laat een SIM kaart en een flinke hoeveelheid uitstekende ganja bezorgen. Daarmee zou ik het moeten redden. De apathie slaat toe. De dagen duren eindeloos. Drie keer per dag een klop op de deur als het eten wordt bezorgd. Twee keer per dag temperatuur doorgeven. Twee Covid testen. En toch zijn die twee weken opvallend snel voorbij.
Op dag 14, klokslag 12 uur 's nachts, pak ik mijn spullen bij elkaar en ga door verlaten gangen en trappen naar beneden. Bij de receptie kijken ze mij verbaasd aan. De quarantaine is toch pas morgen voorbij.
'Tomorrow is now', zeg ik en wijs op de klok.
Dat vinden ze erg slim van mij. Dat ben ik met ze eens. Ik krijg een fraai certificaat met stempels en dat was dat. 'Freedom at midnight'.
Ik laat een taxi komen. De stad lijkt uitgestorven, zo heb ik Bangkok niet eerder gezien. Rit van een half uur. Ik weet niet eens waar in de stad ik eigenlijk ben. De meeste hotels zijn gesloten, maar mijn vaste hotel in Soi 23 is open. Ik heb een reservering en ben de enige gast.
Om mijn vrijlating te vieren zou wat vrouwelijk gezelschap wel prettig zijn, maar waar haal ik dat vandaan? Bars en massageplekken zijn dicht, websites functioneren niet. Gelukkig heb k nog wat telefoonnummers.
Half uurtje later staat Maeve voor de deur. Ik ken haar van Smooci. Klein, mollig, geil en prettig gestoord. Ze is dolblij voor het eerst in 7 maanden een klant te hebben. Ze trekt zich even in de badkamer terug om zich te scheren. Dat heeft ze bij gebrek aan klanten 6 maanden niet gedaan. Geen probleem, hoe minder haar, hoe meer vreugd. En die 5 minuten kan ik ook nog wel wachten.

De volgende dagen wandel ik hier en daar wat rond. Het is een stuk rustiger dan normaal in Bangkok. Meeste zaken zijn gesloten. Soi Nana is 'woest en ledig'. Veel mensen werken thuis en nog veel meer mensen hebben al maanden nauwelijks inkomen gehad. De Thai lijken het allemaal behoorlijk gelaten over zich heen te laten komen zonder het geschreeuw en gegil dat we in Nederland zo gewend zijn. Farang zie ik vrijwel niet.
En dan kom het grote nieuws: de bars gaan weer beperkt open. Mijn bar dagen liggen ver achter mij, maar nood breekt wet en Soi Cowboy is om de hoek. Rond een uur of 9 ga op pad. Valt zwaar tegen: 4 open bars en geen enkele klant te zien. Toy bar is open, daar kwam ik in het verleden wel. Binnen zitten 6 meiden onder wie de mammasan die ik van vroeger ken.
Ze vervelen zich te pletter. Geen klanten, geen drankjes, geen muziek. Mammasan komt met een briljant idee. Waarom gaan we niet met zijn allen naar mijn hotel. Onderweg kopen we Som Tam op de hoek en in de 7/11 bier, chips, frisdrank en nog het een en ander.
Ik zou graag vetrellen dat ik daar de Reverse Gangbang van mijn leven heb gehad, met klodders sperma op het plafond en van genot gillende meiden, maar zo ging het niet echt. Het was meer erotisch gezellig dan bloedgeil. Zeker, ik heb me met verschillende van de dames aangenaam bezig gehouden, maar ondertussen waren anderen bezig met eten, drinken, TV kijken en roddelen. Op een gegeven moment zou mammasan wel eens even een masterclass pijpen geven. Dat deed ze idd voortreffelijk, maar het commentaar van de anderen en het steeds stoppen en opnieuw beginnen maakten ook dat eerder grappig dan super geil.
Ik vond het allemaal prima. Dit was precies wat ik nodig had om de stress en groeiende woede over de Covid situatie in Nederland van me af te schudden.
Relax man, je bent in Thailand.
Ja, godzijdank wel.

Ik bleef nog een paar dagen in Bangkok om wat mensen te spreken. Langzamerhand gingen hier en daar zaken open. In Soi Cowboy waren een stuk of 6 bars open en zowaar een paar klanten. Ergste van de lockdown zou nu snel achter de rug zijn.
Na een weekje Bangkok ging ik naar Pataya. Niet voor de lol, ik ben niet gek op Pataya, maar daar zaten de meeste mensen die ik moest spreken. Waar Bangkok nog enigszins normaal voelde, was Pataya totaal tot stilstand gekomen. Alle kroegen, bars, restaurants, disco's. Dicht. Stranden dicht. Meiden weg. Beachroad verlaten.
Ik trok in het belachelijk grote en luxe condo van mijn oude vriend en bondgenoot L, die een paar maanden geleden was overleden. Niet aan Covid trouwens maar aan drank, coke, pillen en nog zo het een en ander. Ik probeerde wat er nog over wat van mijn zaken te regelen zonder veel succes. Op Beachroad verschenen hier en daar weer wat meiden. Paar keer geprobeerd. Niet best. Hier en daar gingen restaurants open. Ook hier zou de Lockdown vast niet lang meer duren.
Behalve mijn eigen zaken probeerde ik wat zaken van mijn overleden vriend af te sluiten. Ik had zijn telefoon. Af en toe belde iemand die ik dan vertelde dat helaas etc….
Op een dag kreeg ik een telefoontje van een vrouw over wie L me had verteld. Voor de verandering had hij besloten eens een echte relatie te proberen en zette daarvoor een (behoorlijk kinky) advertentie online. Hij werd gebeld door een prima Engels sprekende en leuk uitziende vrouw van midden veertig. Heel iets anders dan zijn normale sletjes. Ze hadden een leuk gesprek, L kon soms charmant zijn. Hij zag dat ze achter een buro met computer zat en vroeg of ze op haar werk was. Jawel, zei ze, lunchpauze. Wilde hij het kantoor zien? Ze draaide haar telefoon om en L kreeg bijna een hartaanval….. Overal Politieagenten…. Vriendelijk zwaaiend naar hem. Dame bleek een politie kapitein te zijn op de forensische afdeling. L aan de andere kant was een gepensioneerde boef en allergisch voor alles wat met politie te maken heeft. Hij liet me wat eerdere correspondentie met haar zien. Dame leek niet minder pervers dan hij.
Ik vertelde haar in het kort en strikt gecensureerd wat er was gebeurd. Ze wilde me graag ontmoeten om er wat meer van te horen. Ik vond het best, in tegenstelling tot vriend L ben ik vanzelfsprekend geen boef en had er dus geen bezwaar tegen om een kinky politiedame te ontmoeten….
Daar is niets van gekomen en dat is waarschijnlijk maar goed ook. Een relatie met een in SM geïnteresseerde dame met een politiepenning en een wapen? In Thailand? Daar ben ik toch een beetje te vanille voor.
Wat er wel gebeurde is dat Thailand opnieuw dicht ging. Potdicht. Er was een feestje geweest met hoge heren en vriendelijke dames in Thong Lor waar een nieuwe virusvariant vrolijk rond ging en binnen een week heel Thailand platlegde.

Anaal.ist: Ja, je hebt gelijk. Unieke kans, maar zoals gezegd SM is niet echt mijn ding en een kinky Thai politiedame leek me iets te riskant.

Samui: nee, Baccarat was in die periode niet open. Later wel even. Toen weer dicht. Zelf niet geweest.

Tijdens die tweede lockdown was de lol er wel af in Pataya. De sfeer was nu zwaar deprimerend geworden. Alles dicht. Voor een paar dagen zelfs de Big C. Er werd voedsel uitgedeeld op Beachroad in een unieke samenwerking tussen een Budhistische organisatie en een club grootpooiers uit Soi 6.
Mijn eigen pogingen nog wat te redden mislukt, L's zaken afgehandeld, verder geen reet te beleven in Pataya. Een te jong meisje, bedelend op straat, wil me een blowjob geven voor 200 baht. Ik geef haar die 200, zonder blowjob. Doe ik anders nooit, maar er zijn grenzen. Ik had het wel gezien. Iemand uit Chiang Mai vertelde mij dat het daar goed te doen was. Een kennis moest toevallig die kant uit.

Ook Chiang Mai was bijna uitgestorven, maar miste het gevoel van wanhoop in Pataya. Groepjes schaarse expats vonden elkaar buiten op de golfbaan of bij petanque. Ook als ze nauwelijks konden spelen. Vriendenclubjes ontstonden. Een muziek café met tuin en een bekend ruim restaurant waren open. De Thai hadden twee stappen terug gedaan en wachtten gelaten tot het allemaal voorbij was. Het was goed te doen.
Grappig detail: In CM reed in die tijd een dame op een brommer rond die bij ieder farang die ze tegenkwam stopte en verklaarde:
'I want your sperm.'
Iedereen die in die tijd in CM was heeft deze dame ongetwijfeld ontmoet, maar ik ken niemand die van de uitnodiging gebruik heeft gemaakt, of althans die dat heeft toegegeven. Misschien was ze wel hartstikke goed, wie weet. Ze droeg overigens altijd een helm, dus als ik haar nu zou tegenkomen zou ik haar niet herkennen.
Via Thai Friendly vond ik een dame van achter in de veertig die zich eerst erg keurig voordeed, maar later bleek een gepensioneerde mammasan te zijn. Heb ik weer. Voordeel: seksueel zeer ervaren. Nadeel: verslaafd aan alcohol en geld. Heeft niet lang geduurd.
Nog een paar andere ontmoet meiden via Thai Friendly, maar een te hoog gehalte neurotische types.
Behalve de Gymkana golfclub die diende als ontmoetingsplaats voor farang, was er ook een golfclub waar je kon kiezen uit een mannelijke-, een vrouwelijke- of een sexy caddy. Met de sexy caddy kon je dan gezellig in de bosjes naar de bal zoeken. Zelf niet gedaan. Best spijt van.
Iets heel merkwaardigs dat ik in die periode opmerkte is dat vrouwen met een hoge sociale en financiële status zich een beetje flirterig begonnen te gedragen. De eigenaresse van mijn condo, de dame van de HiSo kapsalon, en nota bene mijn neurologe. Raar. Deze vrouwen wilden uiteraard niets van of met mij en toch gedroegen ze zich uitgesproken flirterig. Ik heb hier geen verklaring voor. Beetje maf eigenlijk.

De dame op de brommer in Chiang Mai, op zoek naar sperma, was waarschijnlijk niet dezelfde die Anaal.ist heeft ontmoet. Ze droeg altijd een brommerhelm met vizier. Zou haar zonder niet herkennen. Na de lockdown ook nooit meer gezien. Misschien was ze wel een Phi Rok (geest).

Samui69: ik heb in die tijd geen aantekeningen gemaakt. Was ook niet direct van plan erover te schrijven, maar omdat deze periode ontbreekt in de reeks verslagen leek het me aardig om aan te vullen. Het is natuurlijk een beperkt verslag. Er gebeurde van alles dat minder interessant is voor wandelaars.

De rest van de Covid periode tussen juli '21 en maart '22 verbleef ik in CM. Dat was vreemd genoeg een behoorlijk prettige tijd. Heel langzaam ging er weer het een en ander open. Het allereerste vaccin (Chinees) werd voor een beperkte groep gratis aangeboden in het McCormac ziekenhuis. Ik wist mijzelf op de lijst te krijgen. Niets van gemerkt. Paar maanden later volgde Astra Zenica waar ik doodziek van werd. Misschien werkte het wel want ik heb voor zover ik weet geen Covid gehad.
In CM wandelde ik verder nauwelijks en de dames van Thai friendly waren niet erg interessant. Wel een tijdelijk vriendinnetje dat achter de bar bij de Gymkana golfclub werkte. Zo'n meisje dat eruitziet als een teenager, vlechtjes, brilletje, geruit rokje, maar intussen wel 35 jaar oud. Beetje dwaas eigenlijk.
Langzamerhand ging Thailand verder open en voor het eerst sinds maanden verschenen er weer wat toeristen in CM. Ik vloog een paar keer op en neer naar Bangkok en in maart '22 vloog ik terug naar Nederland. Voor al die vluchten was een bewijs van vaccinatie nodig.

Voor de meeste mensen is Covid nu een slechte droom die gelukkig voorbij is. Zelf heb ik forse schade van ondervonden en er zijn vrienden overleden. Toch was het niet alleen kommer en kwel.
Thailand is geen slechte plek voor een time-out van het echte leven.