Waarom is het erg dat de leeftijd wordt verhoogd naar 21?
Er zijn meerdere redenen waarom het verhogen van de minimumleeftijd voor sekswerk van 18 naar 21 jaar een slecht idee is. De bezwaren zijn moreel, ethisch, praktisch en wetenschappelijk.
De belangrijkste morele kritiek is dat de overheid meerderjarige jongvolwassenen hun handelingsvrijheid ontneemt op basis van een paternalistisch uitgangspunt. Omdat veel mensen sekswerk zelf niet zouden willen of kunnen doen, wordt al snel aangenomen dat het dus niet vrijwillig, gezond of verantwoord kan zijn. Daarmee worden persoonlijke en christelijke seksuele grenzen verheven tot algemene norm. Dat is problematisch. Sekswerkers hebben uiteenlopende motieven: financiële zelfstandigheid, pragmatische redenen, persoonlijke keuze, tijdelijke omstandigheden, flexibiliteit of simpelweg omdat dit werk bij hen past. Die diversiteit verdwijnt uit beeld wanneer beleid vooral wordt gestuurd door ongemak over seks als arbeid. Uit onderzoek blijkt ook dat de meeste sekswerkers met plezier werken.
Daar komt bij dat het beleid moreel inconsequent is. Vanaf 18 jaar mogen jongvolwassenen ingrijpende keuzes maken op vrijwel alle terreinen van het leven. Zij mogen contracten aangaan, stemmen, alcohol drinken, leningen afsluiten, seks hebben met wie zij willen en, in veel situaties, volledig verantwoordelijk worden gehouden voor hun keuzes. Zij mogen seksuele ervaringen hebben, zolang er maar niet voor betaald wordt. Maar zodra er geld tegenover staat, zouden zij ineens niet meer in staat zijn tot een vrijwillige en weloverwogen keuze. Dat verschil lijkt niet gebaseerd op een consistente visie op volwassenheid, risico of wilsbekwaamheid, maar vooral op morele afkeer van sekswerk zelf.
Ook vanuit veiligheid is de maatregel moeilijk te verdedigen. Sekswerk onder de 21 zal niet verdwijnen door het te verbieden. De redenen waarom jongeren voor sekswerk kiezen, verdwijnen namelijk niet, en vraag en aanbod blijven bestaan. Wat wél verdwijnt, is zichtbaarheid. Jongeren tussen de 18 en 21 jaar die toch sekswerk doen, worden richting het illegale circuit geduwd. Daarmee worden zij kwetsbaarder voor uitbuiting, chantage, afhankelijkheid en geweld. Wie buiten het zicht werkt, stapt minder snel naar de politie, is minder open richting zorgverleners en loopt meer risico om hulpverlening of gemeentelijke instanties te vermijden. De maatregel haalt dus precies het vangnet weg dat jonge sekswerkers nodig hebben.
Daarbij ontbreekt een stevige onderbouwing voor de grens van 21 jaar. Er is geen wetenschappelijk omslagpunt waarop iemand plotseling voldoende weerbaar, wilsbekwaam of grensbewust is. Kwetsbaarheid hangt samen met veel meer factoren dan leeftijd alleen: financiële situatie, sociale steun, migratieachtergrond, woonruimte, psychische gezondheid, afhankelijkheidsrelaties en toegang tot veilige werkplekken. Een generieke leeftijdsgrens doet alsof leeftijd het probleem is, terwijl de daadwerkelijke risico's veel complexer zijn. Juist door jonge sekswerkers uit het zicht te duwen, wordt hun weerbaarheid niet versterkt, maar ondermijnd. Er zijn wetenschappelijke onderzoeken die dit ook aantonen.
Ethisch is dit beleid daarom moeilijk te volgen. Als bescherming werkelijk het uitgangspunt is, dan moet beleid bijdragen aan autonomie, veiligheid, toegang tot hulp en vermindering van schade. Deze maatregel doet het tegenovergestelde. Zij beperkt autonomie, vergroot afhankelijkheid, maakt hulp zoeken risicovoller en duwt een kwetsbare groep uit beeld.
Natuurlijk mag iemand persoonlijk moeite hebben met sekswerk. Maar persoonlijke afkeer of ongemak is geen goede basis voor wetgeving. Beleid moet niet worden gemaakt vanuit de vraag: "Zou ik dit zelf willen doen?" De juiste vraag is: "Worden mensen die dit werk doen hierdoor veiliger, zelfstandiger en beter beschermd?" Bij deze leeftijdsverhoging is het antwoord daarop nee.
Wie jonge sekswerkers werkelijk wil beschermen, moet inzetten op rechten, toegang tot zorg, laagdrempelige hulpverlening, veilige meldmogelijkheden, arbeidsbescherming en het bestrijden van dwang en uitbuiting. Niet op een verbod dat jongeren uit beeld laat verdwijnen. In het algemeen gaat het om demarginaliseren, destigmatiseren en decriminaliseren.
WRS = zeer kwalijke zaak, laat je niet in de luren leggen door sofistische trucjes.
Juist.
Waarom Dan niet verlagen naar 9 Jaar?
Als je dat zelf niet weet, is het veelzeggend.
www.pzc.nl
www.ad.nl
)
