Ik vraag mezelf toch best wel eens af waarom ik eigenlijk een wandelaar ben. Heb een hele lieve vrouw die er echt nooit mee zit om het mij naar de zin te maken op de momenten waarop ik daar behoefte aan heb. Dit ondanks 35 jaar huwelijk en gezamenlijke avonden met partnerruil, clubbezoek enz, enz.
Doch het "wild" stappen hou ik voor mezelf en ik weet dat ik haar er verdriet mee doe als ze erachter komt. Toch inmiddels al gewoon al die jaren aan de wandel en dat zal ook nooit stoppen. Maar de vraag waarom. . .. eigenlijk voldoet mijn schatje aan alles wat een man maar kan wensen, zal het dan alleen die drang zijn om iets te doen wat stiekem is?
Ben ik nou de enigste die dit zo ervaart, hoe zit dat bij jullie?
Doch het "wild" stappen hou ik voor mezelf en ik weet dat ik haar er verdriet mee doe als ze erachter komt. Toch inmiddels al gewoon al die jaren aan de wandel en dat zal ook nooit stoppen. Maar de vraag waarom. . .. eigenlijk voldoet mijn schatje aan alles wat een man maar kan wensen, zal het dan alleen die drang zijn om iets te doen wat stiekem is?
Ben ik nou de enigste die dit zo ervaart, hoe zit dat bij jullie?