Verliefd op een prostituee (nr.1 topic van hookers)

Welkom op Girlsreview.nl

Lid worden van deze geweldige club? Minder reclame? Meld je nu aan!

Registreren
Na 235 pagina"s vol herhaling kun je de discussie hier wel als volgt samenvatten:
-'Verliefdheid op/relatie met DVP is onmogelijk. Zij is alleen verliefd op je portemonnee!'
-'Maar ik heb al jaren een goede relatie met een DVP.'
-'Maar toch is het
Vervang het woord 'DVP' door 'vrouw' en je zit ook dicht bij de waarheid volgens mij 😆
 
Na 235 pagina"s vol herhaling kun je de discussie hier wel als volgt samenvatten:
-'Verliefdheid op/relatie met DVP is onmogelijk. Zij is alleen verliefd op je portemonnee!'
-'Maar ik heb al jaren een goede relatie met een DVP.'
-'Maar toch is het onmogelijk.'

De waarheid tussen deze nu al 235 pagina's botsende uitersten ligt in het midden. Er kan iets opbloeien, maar de kans dat dit gebeurt in het contact tussen sekswerker en klant is gewoon klein.

Genoeg redenen om naar een sekswerker te gaan. Van platte lust tot een goed gesprek. Maar ik denk niet dat het zinvol is deze dames te bezoeken met het doel de liefde van je leven te ontmoeten. Daarvoor kun je beter op Tinder of een datingsite een profiel aanmaken. Of je gaat op dansles zoals mijn ouders. Of flaneren op het kerkplein, zoals mijn grootouders.
Ik denk dat jij het anders ziet , je gaat niet naar een dvp om de waren liefde te vinden , maar het gebeurt en daar kun je niks tegen doen het zijn gevoelens , ook al komen ze niet van 2 kanten , het over komt je omdat er boven in je brein iets gebeurt , heeft niks te maken om daar voor de liefde heen te gaan , want het gebeurt ook niet bij elke dame waar je heen gaat , je gaat niet naar een dvp om de grote liefde te vinden maar om sex , maar als er dan iets gebeurt met je kriebels in je buik doe je daar niks aan , alleen niet meer naar deze dame terug gaan als je geen moeilijke dingen mee wild maken .
 
Ik zat er nog even overna te denken en wat ik wel herken is dat als ik een afspraak heb ik kriebels krijg en naar de dame verlang. Maar dat is vooral zin, voorpret en spanning voor de date. Dat is bij mij geen verliefdheid, al denk ik er wel veel aan op dat moment.
 
Ik heb al 5 jaar een relatie met een DVP. Ter duiding: ik ben getrouwd en zie mijn vrouw graag. Toch ontbreekt er iets in mijn huwelijk. Geen haar op mijn hoofd denkt eraan mijn vrouw te verlaten. Ik communiceer dit ook heel open aan de DVP. De DVP zie ik ook graag. Moesten we beiden echt volledig voor elkaar kiezen, dan zou de relatie weinig kans van slagen hebben. Maar we hebben een manier gevonden waarop de relatie voor beiden goed werkt. Ik ga elke avond terug naar mijn vrouw en zij werkt af en toe als escort. Jaloersheid langs mijn kant is er soms wel omdat ze het bed met anderen deelt. Daar probeer ik dan niet te veel over na te denken. De hoogtes met haar zijn hoog en de dieptes zijn diep. Bij mijn vrouw vind ik rust.
 
Ik heb al 5 jaar een relatie met een DVP. Ter duiding: ik ben getrouwd en zie mijn vrouw graag. Toch ontbreekt er iets in mijn huwelijk. Geen haar op mijn hoofd denkt eraan mijn vrouw te verlaten. Ik communiceer dit ook heel open aan de DVP. De DVP zie ik ook graag. Moesten we beiden echt volledig voor elkaar kiezen, dan zou de relatie weinig kans van slagen hebben. Maar we hebben een manier gevonden waarop de relatie voor beiden goed werkt. Ik ga elke avond terug naar mijn vrouw en zij werkt af en toe als escort. Jaloersheid langs mijn kant is er soms wel omdat ze het bed met anderen deelt. Daar probeer ik dan niet te veel over na te denken. De hoogtes met haar zijn hoog en de dieptes zijn diep. Bij mijn vrouw vind ik rust.
Wat een mooi verhaal. Ik geloof stellig dat dit voor jullie kan werken.
 
Mooi verhaal is het wel, maar voor mij verre van ideaal. Mijn rust vind ik voornamelijk thuis, alleen. In een klein hoekje van mijn appartement. Omringd door kamerplanten en minstent twee gitaren binnen handbereik. En een laptop voor m'n neus.
Ik heb dikwijls behoefte aan een lekker bloot vrouwenlijf dat tegen me aan ligt. Maar de hele romslomp dat daar mee gepaard gaat is voor mij waarschijnlijk niet weggelegd.
 
Ik heb al 5 jaar een relatie met een DVP. Ter duiding: ik ben getrouwd en zie mijn vrouw graag. Toch ontbreekt er iets in mijn huwelijk. Geen haar op mijn hoofd denkt eraan mijn vrouw te verlaten. Ik communiceer dit ook heel open aan de DVP. De DVP zie ik ook graag. Moesten we beiden echt volledig voor elkaar kiezen, dan zou de relatie weinig kans van slagen hebben. Maar we hebben een manier gevonden waarop de relatie voor beiden goed werkt. Ik ga elke avond terug naar mijn vrouw en zij werkt af en toe als escort. Jaloersheid langs mijn kant is er soms wel omdat ze het bed met anderen deelt. Daar probeer ik dan niet te veel over na te denken. De hoogtes met haar zijn hoog en de dieptes zijn diep. Bij mijn vrouw vind ik rust.
Best of both worlds!

Domme vraag misschien, maar in hoeverre weet jou vrouw hiervan?
 
Best of both worlds!

Domme vraag misschien, maar in hoeverre weet jou vrouw hiervan?
Hallo Wingman,

Dat is geen domme vraag. Ik ben eerlijk naar de DVP toe, maar bij mijn vrouw ligt dit anders en probeer ik dit zoveel mogelijk te verzwijgen. Ik merk ook wel dat het haar pijn doet dat er een ander is.

Meestal gaat alles zijn gewone gangetje en leven die werelden naast elkaar. Heel soms gebeurt het eens dat mijn vrouw - of zelfs ook mijn kinderen, die erbij werden betrokken door mijn vrouw - worden geconfronteerd met mijn dubbelleven. Dan is het ruzie, tranen en voel ik veel afstand tussen ons als koppel.

Na een tijdje gaat dat weer liggen en groeien we weer wat dichter naar elkaar toe, gaat het gewone leven weer zijn gangetje. Tot er opnieuw een confrontatie komt en alles weer opnieuw begint.

Hoe mijn kinderen erop reageren verschilt een beetje van kind tot kind. De jongens hebben er iets meer begrip voor en bekijken het iets rationeler. De meisjes kunnen dit moeilijk begrijpen en bekijken dit eerder vanuit emotioneel perspectief. Vaak wordt er gewoon niet over gesproken of heel emotioneel. Soms word ik ter verantwoording geroepen.

Wat ik moeilijk vind in mijn gezin is dat ik hierdoor een beetje het gevoel heb "van mijn voetstuk afgevallen te zijn".
Toch kan ik niet wegblijven bij de DVP.

Dit is een heel eerlijk antwoord dus ik hoop niet dat ik hiervoor veroordeelt wordt…
 
Hallo Wingman,

Dat is geen domme vraag. Ik ben eerlijk naar de DVP toe, maar bij mijn vrouw ligt dit anders en probeer ik dit zoveel mogelijk te verzwijgen. Ik merk ook wel dat het haar pijn doet dat er een ander is.

Meestal gaat alles zijn gewone gangetje en leven die werelden naast elkaar. Heel soms gebeurt het eens dat mijn vrouw - of zelfs ook mijn kinderen, die erbij werden betrokken door mijn vrouw - worden geconfronteerd met mijn dubbelleven. Dan is het ruzie, tranen en voel ik veel afstand tussen ons als koppel.

Na een tijdje gaat dat weer liggen en groeien we weer wat dichter naar elkaar toe, gaat het gewone leven weer zijn gangetje. Tot er opnieuw een confrontatie komt en alles weer opnieuw begint.

Hoe mijn kinderen erop reageren verschilt een beetje van kind tot kind. De jongens hebben er iets meer begrip voor en bekijken het iets rationeler. De meisjes kunnen dit moeilijk begrijpen en bekijken dit eerder vanuit emotioneel perspectief. Vaak wordt er gewoon niet over gesproken of heel emotioneel. Soms word ik ter verantwoording geroepen.

Wat ik moeilijk vind in mijn gezin is dat ik hierdoor een beetje het gevoel heb "van mijn voetstuk afgevallen te zijn".
Toch kan ik niet wegblijven bij de DVP.

Dit is een heel eerlijk antwoord dus ik hoop niet dat ik hiervoor veroordeelt wordt…
Het klinkt alsof dit onderhuids voortdurend aanwezig is in je huwelijk en er maar weinig nodig is om de wond weer open te rukken.

Het is lastig. Enerzijds lijkt het heel hard nodig dat jullie hier open over communiceren. Anderzijds zit de emotionele aard van de vrouw een goed gesprek vaak in de weg, is mijn ervaring (geschreeuw voordat je zelfs maar je zin kunt afmaken bijvoorbeeld. Ik ken het). En als vreemdganger kun je ook meestal niet op de sympathie van de omgeving rekenen. Dus blijf je zwijgen en ettert alles voort.
 
Hallo Wingman,

Dat is geen domme vraag. Ik ben eerlijk naar de DVP toe, maar bij mijn vrouw ligt dit anders en probeer ik dit zoveel mogelijk te verzwijgen. Ik merk ook wel dat het haar pijn doet dat er een ander is.

Meestal gaat alles zijn gewone gangetje en leven die werelden naast elkaar. Heel soms gebeurt het eens dat mijn vrouw - of zelfs ook mijn kinderen, die erbij werden betrokken door mijn vrouw - worden geconfronteerd met mijn dubbelleven. Dan is het ruzie, tranen en voel ik veel afstand tussen ons als koppel.

Na een tijdje gaat dat weer liggen en groeien we weer wat dichter naar elkaar toe, gaat het gewone leven weer zijn gangetje. Tot er opnieuw een confrontatie komt en alles weer opnieuw begint.

Hoe mijn kinderen erop reageren verschilt een beetje van kind tot kind. De jongens hebben er iets meer begrip voor en bekijken het iets rationeler. De meisjes kunnen dit moeilijk begrijpen en bekijken dit eerder vanuit emotioneel perspectief. Vaak wordt er gewoon niet over gesproken of heel emotioneel. Soms word ik ter verantwoording geroepen.

Wat ik moeilijk vind in mijn gezin is dat ik hierdoor een beetje het gevoel heb "van mijn voetstuk afgevallen te zijn".
Toch kan ik niet wegblijven bij de DVP.

Dit is een heel eerlijk antwoord dus ik hoop niet dat ik hiervoor veroordeelt wordt…
Zeker niet , ik vind jou heel stoer om dit te delen met wild vreemde , en dan merk ik dat dit hoog zit bij jou en het even kwijt moest , als we moesten veroordelen nou dan zitten er hier zat op het forum + ik , die thuis wat moesten op biechten , en ja kinderen kijken hier heel anders na , in hun ogen ben je verkeerd bezig want ja hun moeder word op zij geschoven voor sex met een andere vrouw , blijf goede vrienden met de kids , en je vrouw houd van jou want ze wil je niet weg hebben , neem je vrouw eens mee uit eten of iets anders leuks , zien de kinderen dat je je familie niet kwijt wilt , en de sex met een dvp ik snap je het is leuk en anders , een echte oplossing kan ik ook niet geven .
 
Hallo Wingman,

Dat is geen domme vraag. Ik ben eerlijk naar de DVP toe, maar bij mijn vrouw ligt dit anders en probeer ik dit zoveel mogelijk te verzwijgen. Ik merk ook wel dat het haar pijn doet dat er een ander is.

Meestal gaat alles zijn gewone gangetje en leven die werelden naast elkaar. Heel soms gebeurt het eens dat mijn vrouw - of zelfs ook mijn kinderen, die erbij werden betrokken door mijn vrouw - worden geconfronteerd met mijn dubbelleven. Dan is het ruzie, tranen en voel ik veel afstand tussen ons als koppel.

Na een tijdje gaat dat weer liggen en groeien we weer wat dichter naar elkaar toe, gaat het gewone leven weer zijn gangetje. Tot er opnieuw een confrontatie komt en alles weer opnieuw begint.

Hoe mijn kinderen erop reageren verschilt een beetje van kind tot kind. De jongens hebben er iets meer begrip voor en bekijken het iets rationeler. De meisjes kunnen dit moeilijk begrijpen en bekijken dit eerder vanuit emotioneel perspectief. Vaak wordt er gewoon niet over gesproken of heel emotioneel. Soms word ik ter verantwoording geroepen.

Wat ik moeilijk vind in mijn gezin is dat ik hierdoor een beetje het gevoel heb "van mijn voetstuk afgevallen te zijn".
Toch kan ik niet wegblijven bij de DVP.

Dit is een heel eerlijk antwoord dus ik hoop niet dat ik hiervoor veroordeelt wordt…
Bedankt om dit zo open te delen. Gedeelde smart is halve smart wordt wel gezegd.

Ik kan je verhaal wel volgen en zie wel wat parallelen. Je vrouw is een goeie partner maar er mist iets - een ander soort initimiteit gecombineerd met pure lust.

Bij mij heeft een enkel dvp bezoek bij iemand waar ik een klik bij voel al een aardige impact, dus hoe jullie het met elkaar geregeld hebben lijkt me erg complex, voor alle partijen

Succes en sterkte!
 
Hallo Wingman,

Dat is geen domme vraag. Ik ben eerlijk naar de DVP toe, maar bij mijn vrouw ligt dit anders en probeer ik dit zoveel mogelijk te verzwijgen. Ik merk ook wel dat het haar pijn doet dat er een ander is.

Meestal gaat alles zijn gewone gangetje en leven die werelden naast elkaar. Heel soms gebeurt het eens dat mijn vrouw - of zelfs ook mijn kinderen, die erbij werden betrokken door mijn vrouw - worden geconfronteerd met mijn dubbelleven. Dan is het ruzie, tranen en voel ik veel afstand tussen ons als koppel.

Na een tijdje gaat dat weer liggen en groeien we weer wat dichter naar elkaar toe, gaat het gewone leven weer zijn gangetje. Tot er opnieuw een confrontatie komt en alles weer opnieuw begint.

Hoe mijn kinderen erop reageren verschilt een beetje van kind tot kind. De jongens hebben er iets meer begrip voor en bekijken het iets rationeler. De meisjes kunnen dit moeilijk begrijpen en bekijken dit eerder vanuit emotioneel perspectief. Vaak wordt er gewoon niet over gesproken of heel emotioneel. Soms word ik ter verantwoording geroepen.

Wat ik moeilijk vind in mijn gezin is dat ik hierdoor een beetje het gevoel heb "van mijn voetstuk afgevallen te zijn".
Toch kan ik niet wegblijven bij de DVP.

Dit is een heel eerlijk antwoord dus ik hoop niet dat ik hiervoor veroordeelt wordt…
Heel herkenbaar. I've been there en uiteindelijk heeft de inmiddels ex dvp gekozen voor een bestaan in een ander Europees land dichter bij haar familie. Ik ben blij dat ze de keuze heeft gemaakt want ik had mijn huwelijk voor haar opgegeven.
 
Bij het lezen van deze post moet ik denken aan Ayn Rand. Zij ziet romantische liefde niet als iets dat je zomaar "overkomt", en ook niet als iets waarbij je elkaar moet redden. Volgens haar hou je van iemand omdat die persoon iets laat zien wat jij echt waardevol vindt, en omdat je leven er groter van wordt.

In diezelfde lijn is seks niet gewoon een uitlaatklep of tijdverdrijf. Het is een lichamelijke uitdrukking van waardering en verlangen. Voor Rand horen liefde en seks bij elkaar: hoofd en lichaam zijn één geheel. Als je dat uit elkaar trekt, ga je vroeg of laat jezelf iets wijsmaken.

Binnen die manier van denken is verliefd worden op een prostituee niet "verboden" in religieuze zin, en ook niet "onmogelijk". Het kan zeker gebeuren. Je kunt iemand prachtig vinden, warm, lief, slim, kwetsbaar — en daar kan iets in jou heel hard op aangaan.

Maar het probleem zit niet in hoe sterk het gevoel is. Het probleem zit in de context. Prostitutie maakt van seks en intimiteit iets dat je aanbiedt voor geld, om te overleven, of als werk. En dat maakt het ingewikkeld, omdat het lijkt op echte nabijheid, maar het tegelijk ook een dienst is. Vandaag voelt het intiem, maar het is ook betaald. Vandaag voelt het persoonlijk, maar het is ook haar job.

Als jij dan verliefd wordt, zoek je eigenlijk iets echts: wederkerigheid, vrije keuze, trots, eerlijkheid. Alleen: je zoekt dat in een situatie waar die dingen vaak niet echt kunnen bestaan zoals jij ze bedoelt.

Daarom zou Rand waarschijnlijk zeggen dat verliefdheid in zo'n setting snel mis kan gaan. Niet omdat "zij slecht is" of omdat "jij zwak bent", maar omdat je risico loopt om iets als echt te zien wat voor een deel gespeeld is. Romantische liefde vraagt dat de ander echt voor jou kiest — niet omdat er een transactie achter zit. Het vraagt dat intimiteit iets is wat iemand geeft omdat ze dat wil, niet omdat het gekocht wordt.

En als jij emotioneel investeert in een relatie waar intimiteit verkocht wordt, kan het voelen als een enorme piek… maar zonder stevige basis. En dan is de crash daarna ook niet zo vreemd: je hoofd probeert twee dingen tegelijk te geloven die eigenlijk niet samen passen.

Rand zou niet zeggen dat een prostituee geen mens is, of dat je haar niet kunt waarderen. Maar zolang het contact vooral gekoppeld blijft aan de rol en aan geld, is het moeilijk om te zeggen dat je verliefd bent op een echte relatie. Dan ben je verliefd op iets dat op een relatie lijkt, maar sneller, intenser, en minder vrij.

Dus ja: je kunt verliefd worden. Maar als je dat doet, zet je je hart waarschijnlijk op een plek waar je er uiteindelijk voor moet betalen — emotioneel gezien. Niet omdat je dom bent, maar omdat je mens bent. En misschien ook omdat je iets zoekt dat echt is.
 
Bij het lezen van deze post moet ik denken aan Ayn Rand. Zij ziet romantische liefde niet als iets dat je zomaar "overkomt", en ook niet als iets waarbij je elkaar moet redden. Volgens haar hou je van iemand omdat die persoon iets laat zien wat jij echt waardevol vindt, en omdat je leven er groter van wordt.

In diezelfde lijn is seks niet gewoon een uitlaatklep of tijdverdrijf. Het is een lichamelijke uitdrukking van waardering en verlangen. Voor Rand horen liefde en seks bij elkaar: hoofd en lichaam zijn één geheel. Als je dat uit elkaar trekt, ga je vroeg of laat jezelf iets wijsmaken.

Binnen die manier van denken is verliefd worden op een prostituee niet "verboden" in religieuze zin, en ook niet "onmogelijk". Het kan zeker gebeuren. Je kunt iemand prachtig vinden, warm, lief, slim, kwetsbaar — en daar kan iets in jou heel hard op aangaan.

Maar het probleem zit niet in hoe sterk het gevoel is. Het probleem zit in de context. Prostitutie maakt van seks en intimiteit iets dat je aanbiedt voor geld, om te overleven, of als werk. En dat maakt het ingewikkeld, omdat het lijkt op echte nabijheid, maar het tegelijk ook een dienst is. Vandaag voelt het intiem, maar het is ook betaald. Vandaag voelt het persoonlijk, maar het is ook haar job.

Als jij dan verliefd wordt, zoek je eigenlijk iets echts: wederkerigheid, vrije keuze, trots, eerlijkheid. Alleen: je zoekt dat in een situatie waar die dingen vaak niet echt kunnen bestaan zoals jij ze bedoelt.

Daarom zou Rand waarschijnlijk zeggen dat verliefdheid in zo'n setting snel mis kan gaan. Niet omdat "zij slecht is" of omdat "jij zwak bent", maar omdat je risico loopt om iets als echt te zien wat voor een deel gespeeld is. Romantische liefde vraagt dat de ander echt voor jou kiest — niet omdat er een transactie achter zit. Het vraagt dat intimiteit iets is wat iemand geeft omdat ze dat wil, niet omdat het gekocht wordt.

En als jij emotioneel investeert in een relatie waar intimiteit verkocht wordt, kan het voelen als een enorme piek… maar zonder stevige basis. En dan is de crash daarna ook niet zo vreemd: je hoofd probeert twee dingen tegelijk te geloven die eigenlijk niet samen passen.

Rand zou niet zeggen dat een prostituee geen mens is, of dat je haar niet kunt waarderen. Maar zolang het contact vooral gekoppeld blijft aan de rol en aan geld, is het moeilijk om te zeggen dat je verliefd bent op een echte relatie. Dan ben je verliefd op iets dat op een relatie lijkt, maar sneller, intenser, en minder vrij.

Dus ja: je kunt verliefd worden. Maar als je dat doet, zet je je hart waarschijnlijk op een plek waar je er uiteindelijk voor moet betalen — emotioneel gezien. Niet omdat je dom bent, maar omdat je mens bent. En misschien ook omdat je iets zoekt dat echt is.
Een heel verhaal om niet verliefd te worden op een dvp, 😅 maar we zijn weer in therapie geweest , het is een heel verhaal maar ik vind het wat zweverig .
 
Mooi verhaal is het wel, maar voor mij verre van ideaal. Mijn rust vind ik voornamelijk thuis, alleen. In een klein hoekje van mijn appartement. Omringd door kamerplanten en minstent twee gitaren binnen handbereik. En een laptop voor m'n neus.
Ik heb dikwijls behoefte aan een lekker bloot vrouwenlijf dat tegen me aan ligt. Maar de hele romslomp dat daar mee gepaard gaat is voor mij waarschijnlijk niet weggelegd.
Ik zou het niet anders kunnen verwoorden, sluit mij volledig bij jou aan.
 
Ik zou zeggen dat als Ayn Rand (of wie of wat dan ook) bepalend is voor wat jij zelf vindt en denkt, je zelf nog wat stappen te zetten hebt als autonoom persoon ;)
Bovendien vergeet je in je enorme ík zeg wat een ander ervan vindt' verhaal een belangrijk detail.
Verliefd worden op een DVP is niet slim. Maar verliefd worden op de dame die als DVP werkt, is iets geheel anders
 
Verliefd worden op een DVP is niet slim. Maar verliefd worden op de dame die als DVP werkt, is iets geheel anders
Verliefd worden is nooit slim. Slim is iets wat je op de juiste manier uitdenkt, plant en toepast. En verliefdheid plan je niet en denk je niet uit. Het is er gewoon.
Ik zou zeggen dat als Ayn Rand (of wie of wat dan ook) bepalend is voor wat jij zelf vindt en denkt, je zelf nog wat stappen te zetten hebt als autonoom persoon ;)
Bovendien vergeet je in je enorme ík zeg wat een ander ervan vindt' verhaal een belangrijk detail.
Verliefd worden op een DVP is niet slim. Maar verliefd worden op de dame die als DVP werkt, is iets geheel anders
Ik vind het best een interessante benadering van de zaak zoals @zoskiacultus die geeft. En wat is er mis met je door iemand laten inspireren of iemand aanhalen? Zolang je idd maar een individu blijft ipv een klakkeloze volgeling te zijn.

Iets liever mag wel naar deze bijdrage.
 
Ik heb al jaren lang een goede vriendschap met een dvp. Zal nooit verliefd op haar kunnen worden omdat ze gewoon geld wil verdienen aan mij.( Goede service) En in verliefdheid zoek je ook dingen van elkaar wat klein of alledaagse dingetjes een dag op kan fleuren.. b.v. Hoe ze een appeltje eet of als ze een liedje neuriet.
 
Bij het lezen van deze post moet ik denken aan Ayn Rand. Zij ziet romantische liefde niet als iets dat je zomaar "overkomt", en ook niet als iets waarbij je elkaar moet redden. Volgens haar hou je van iemand omdat die persoon iets laat zien wat jij echt waardevol vindt, en omdat je leven er groter van wordt.

In diezelfde lijn is seks niet gewoon een uitlaatklep of tijdverdrijf. Het is een lichamelijke uitdrukking van waardering en verlangen. Voor Rand horen liefde en seks bij elkaar: hoofd en lichaam zijn één geheel. Als je dat uit elkaar trekt, ga je vroeg of laat jezelf iets wijsmaken.

Binnen die manier van denken is verliefd worden op een prostituee niet "verboden" in religieuze zin, en ook niet "onmogelijk". Het kan zeker gebeuren. Je kunt iemand prachtig vinden, warm, lief, slim, kwetsbaar — en daar kan iets in jou heel hard op aangaan.

Maar het probleem zit niet in hoe sterk het gevoel is. Het probleem zit in de context. Prostitutie maakt van seks en intimiteit iets dat je aanbiedt voor geld, om te overleven, of als werk. En dat maakt het ingewikkeld, omdat het lijkt op echte nabijheid, maar het tegelijk ook een dienst is. Vandaag voelt het intiem, maar het is ook betaald. Vandaag voelt het persoonlijk, maar het is ook haar job.

Als jij dan verliefd wordt, zoek je eigenlijk iets echts: wederkerigheid, vrije keuze, trots, eerlijkheid. Alleen: je zoekt dat in een situatie waar die dingen vaak niet echt kunnen bestaan zoals jij ze bedoelt.

Daarom zou Rand waarschijnlijk zeggen dat verliefdheid in zo'n setting snel mis kan gaan. Niet omdat "zij slecht is" of omdat "jij zwak bent", maar omdat je risico loopt om iets als echt te zien wat voor een deel gespeeld is. Romantische liefde vraagt dat de ander echt voor jou kiest — niet omdat er een transactie achter zit. Het vraagt dat intimiteit iets is wat iemand geeft omdat ze dat wil, niet omdat het gekocht wordt.

En als jij emotioneel investeert in een relatie waar intimiteit verkocht wordt, kan het voelen als een enorme piek… maar zonder stevige basis. En dan is de crash daarna ook niet zo vreemd: je hoofd probeert twee dingen tegelijk te geloven die eigenlijk niet samen passen.

Rand zou niet zeggen dat een prostituee geen mens is, of dat je haar niet kunt waarderen. Maar zolang het contact vooral gekoppeld blijft aan de rol en aan geld, is het moeilijk om te zeggen dat je verliefd bent op een echte relatie. Dan ben je verliefd op iets dat op een relatie lijkt, maar sneller, intenser, en minder vrij.

Dus ja: je kunt verliefd worden. Maar als je dat doet, zet je je hart waarschijnlijk op een plek waar je er uiteindelijk voor moet betalen — emotioneel gezien. Niet omdat je dom bent, maar omdat je mens bent. En misschien ook omdat je iets zoekt dat echt is.
Ik wil even een compliment geven aan de woordkeus en ik vind dat je dit kraakhelder hebt omschreven.

Ik zou het willen aanvullen met wat verliefdheid in feite is:

En voordat er weer allerlei lui gaan mopperen.. dit is mijn visie die ik deel, zoals ik het zie, n.a.v. de nodige lessen van gelijksoortige situaties.

Volgens mij is verliefd worden in feite een enorme impact terugwillen van de versie van jezelf die je bij betreffend persoon bent. Vaak wordt er iets aangewezen of ervaren wat je raakt in jezelf, in het samenzijn met of aanwezigheid van de betreffende crush.
En dat is niet te plannen of te blokkeren. Dat overkomt je, want je komt een versie van jezelf tegen die je bij andere mensen nog niet hebt ervaren.

Neem daarbij dat de meeste mannen na betaling ineens bijna schaamteloos al hun verlangens op tafel durven te leggen (die eerlijkheid is al zo teruggedrukt door de maatchappij met #metoo etc) en vaak ook de passie-pornoleeuw in zich los durven te laten bij een dvp... dat dit een perfect recept is om een keer verliefd te worden.

Ayn Rand is niet bepalend, maar inspirerend om eens na te denken en voelen over hoe dit verhaal (als het zou kloppen) op de eigen persoonlijke situatie van toepassing is. (Reflecteren)

Vindt je dit zweverig? Vraag jezelf eens af waarom je die weerstand hebt en een ander niet. Ik vind het kraakhelder.

En ja, bovenstaande situatie is niet handig in de betaalde wereld, maar hoort voor mij zeker bij de spanningen die me laten voelen dat ik leef.

🔥🤙
 
Terug
Bovenaan Onderaan