Mijn ervaring. Het ging geleidelijk. Je weet dat het niet slim is, maar verliefdheid is per definitie niet 'slim' in de zin van rationeel. Ook niet als het verliefdheid is die uiteindelijk uitmondt in een stabiele relatie. En natuurlijk weet ik als getrouwd man wel dat mijn fantasieën kansloos zijn en dat er maar één vrouw is die mij een stabiel gebonden leven kan bieden en dat is de vrouw met wie ik het huis deel.
Je eerste kennismaking is lustgedreven, zoals altijd als je een dvp bezoekt. Je hebt een heerlijk uurtje en je weet: haar wil ik nog eens zien. Maar nog altijd is het zakelijk. Seksuele dienstverlening om je lusten te bevredigen. Nog niets bijzonders so far.
Je bezoekt haar vaker en je ontdekt dat achter de wilde stoeipoes een mens zit, sterker nog: een heel leuk mens. Je ontdekt dat ze eigenlijk best intelligent is, jouw humor deelt. Stukje bij beetje licht ze meer die sluier op van wie ze eigenlijk is en jij doet dat ook naar haar.
Want verliefd wordt je niet door haar pijpvaardigheden of haar mooie figuur, al helpt dat laatste natuurlijk wel. Verliefd word je door de gesprekken die je na afloop voert. En laten die gesprekken voor haar nou juist de krenten uit de pap van het werk zijn. Ze voert ze dus graag. Sommige mannen neuken heerlijk, anderen kunnen het echt niet. Maar hoe ze ook seksen, de ontmoetingen in de gesprekken achteraf maken het werk leuk, als ik haar moet geloven.
Nooit vergeet ik meer dat ik stijf van de werkstress bij haar kwam voor een date. Ik had niets verteld over wat er was, maar ze dirigeerde mij naar de rand van het bed, bood me een kop koffie aan en zei: 'First tell me what's on your mind before we start with the fun.'
Het wordt een band en je vindt het wel leuk, zo'n dame waar je net iets meer mee hebt. Ze vertelt je haar echte naam. Je mag soms een uur langer blijven dan je geboekt hebt. En je appt af en toe met elkaar tussen de dates door.
En zo glij je er langzaam in, zonder dat je er erg in hebt. Lang zit je in een ontkenningsfase. Het is gewoon een dvp waar je iets meer mee hebt dan met de anderen, maar uiteindelijk is het gewoon zakelijk. Totdat je op een gegeven moment voor jezelf toegeeft dat je echt wel wat meer voelt.
We hebben afscheid van elkaar genomen. Dat was misschien sowieso gebeurd, omdat ze nu ook tegen de veranderde Kinkyregels aanloopt en twijfelt of ze nog naar NL komt. Maar eigenlijk maakt dat niet uit. Want het afscheid was een pijnlijke, maar de enige juiste keuze. Ook als ze terugkomt, zal ik haar niet meer bezoeken.
Ze vond me leuk, een van de leukste klanten. En ze voelde wel een zekere aantrekkingskracht. Maar geen echte verliefdheid. Gelukkig niet, achteraf gezien. Dat had de situatie alleen complexer gemaakt. Ik voelde waarschijnlijk als een soort friend with benefits, al bleven het tot het einde toe 'paid benefits'. En ik mocht soms 2 uur blijven voor de prijs van 1, maar toch: die portemonnee werd altijd getrokken.
Het is vanwege allerlei omstandigheden die ik later nog eens toelicht maar zeer de vraag of ik ooit nog wandel. Maar áls ik het doe, heb ik enorm geleerd van deze ervaring. Na 30 jaar is het me toch gebeurd....
Ben nieuwsgierig naar je omstandigheden uit je laatste alinea.
